Sjemot

"Dit zijn de namen van de kinderen Jisrael die naar Egypte zijn gekomen." Vervolgens noemt de Torah de namen van de twaalf zonen. Eigenlijk zijn deze namen reeds lang bekend uit het vorige boek van de Torah. Vandaar de terechte vraag waarom de Torah het nodig acht om nogmaals expliciet deze namen te noemen. De Midrasj ver­klaart, dat hier een aanduiding verscholen ligt voor de handelswijze van het Joodse volk, gedurende het 210-jarig verblijf in Egypte.

Al die tijd heeft het Joodse volk zijn namen niet veranderd. Ook in Egypte heeft men zijn kinderen Joodse namen gegeven. Daarom herhaalt de Torah de namen van de zonen van Jisrael, om zo te leren, dat ze deze namen hebben gehandhaafd, ook in Egypte.

Vanzelfsprekend kan men hieruit ook een conclusie trekken naar onze huidige situatie. Ook voor ons geldt de noodzaak om ook in de namen van onze kinderen te laten doorklinken, dat dit kinderen zijn, die afstammen van Awraham, Jitschak en Ja'akov. Hier kan men aan toe­voegen dat er tegenwoordig gelukkig een tendens valt te bespeuren om niet alleen te kiezen voor bijbelse namen, maar ook voor de Joodse schrijfwijze van deze namen. Jitschak in plaats van Izak.

De Midrasj (overlevering) verwijst naar de wetten van kasjroet. Daar leren wij dat een produkt dat een individuele waarde heeft, bijv. doordat het per stuk wordt verkocht, nooit zijn waarde verliest, zelfs niet als het ‘opgaat’ in een grote meerderheid. Het gaat niet op in de meerderheid omdat het zijn eigen waarde behoudt.

De Midrasjkoppelt deze verklaring aan het nogmaals noemenvande namen van de Bnee Jisrael. Door met naam en toenaam de mensen te noemen die in Egypte terechtkwamen, in een vreemde onJoodse omgeving, kreeg het Joodse volk zo'n waarde, dat het niet kon worden opgeslokt door de vreemde cultuur van Egypte.

Hetzelfde geldt ook nu nog voor het Joodse volk. Hoezeer het ook verspreid is en hoezeer het ook te lijden heeft gehad van allerlei vreemde invloeden, het zal toch altijd zijn waarde blijven behouden en nimmer verloren gaan.