Een krachtige stem
In Wa’etchanan lezen we de Tien Geboden. Moshe herhaald deze, wanneer hij kort voor zijn overlijden terugblik op het bijna veertigjarige verblijf van het joodse volk in de woestijn.
Moshe beschrijft de stem van G.d tijdens de Tien Geboden als ‘קוֹל גָּדוֹל, וְלֹא יָסָף ' (Deuteronomium 5:18) ‘een machtige stem die niet ophield'.
Rashi verklaart dat Moshe hiermee het verschil wil benadrukken tussen de stem van G.d en die van de mens. De stem van de mens - zelfs van Pavarotti – is beperkt. Deze verzwakt en wordt na veel gebruik zachter en schors. De stem van een mens is immers onderhevig aan veranderingen en afhankelijk van de belasting en blijft daarom niet altijd op dezelfde sterkte. Maar de stem van G.d hield aan, verzwakte niet, maar bleef krachtig!
De vraag is echter waarom Moshe dit benadrukt? Waarom is het verschil tussen de stem van G.d en die van de mens zo belangrijk om als onderdeel het horen van de Tien Geboden te benadrukken?
Is dit G.ds grootheid? Dat hij eden krachtige stem had die niet buiten adem raakte?!
G.ds boodschap voor aller tijden
Welke boodschap had de Tora toen, meer dan 3300 jaar geleden voor de verre toekomst?
Moshe kon deze toekomst immers zien, aldus de midrasj.
Hij heeft kunnen zien hoe mensen werden meegesleept in de beschaving van het (inmiddels) oude Griekenland, in de schoonheid, cultuur, filosofie en de kunst van die dagen. Zou de Tora in die tijdsgeest nog een boodschap hebben?
Mosje heeft de ontwikkelingen van de Industriële revolutie kunnen zien en de belangrijke positie die Joodse mensen daarin zouden hebben. Zou de Tora tijdens die ontwikkelingen van vooruitgang nog een plaats hebben? Of zou het inmiddels ouderwest zijn geworden iets voor musea en gedenkmonumenten?
En wat voor boodschap zou de Tora nog kunnen geven in een generatie van satellietschotels en ruimteschepen, televisie en technologie?
‘קוֹל גָּדוֹל, וְלֹא יָסָף, een machtige stem die niet ophield'.
Moshe benadrukt dit gegeven omdat dit essentieel is voor de betekenis van de Tora, het Jodendom. Het was naemliojk géén menselijke stem met al haar beperkingen, maar een G’ddelijke stem die oneindig was. Een stem die nog steeds klink. Een stem die nog steeds een boodschap heeft voor het Joodse volk en de gehele mensheid.
De stem op Sinaï verkondigd waarheid en waarheid is ter alle tijde actueel en blijft altijd bestaan.
Leef volgens G.dellijk moraal. Eer je ouders, zorg voor ze, ook als ze ouder worden en er veel inspanning voor nodig is. Houd het gezin in ere. Wees gevoelig voor de gevoelens van anderen. Weid een dag in de week en heilig deze dag. Maak je niet schuldig aan hebzucht, jaloezie, oneerlijkheid en corruptie.
Zijn deze normen en waarden achterhaald? Zijn ze ouderwets? Zijn die geboden niet meer van toepassing of niet meer relevant? In tegendeel! Ze zouden ons moeten aanspreken, misschien wel meer dan ooit tevoren.
De G.ddelijke stem heeft niets van zijn kracht en betekenis verloren.
De sterfelijke stem van de mens zwakt af en verdwijnt in vergetelheid.
Politici en wonderdokters komen en gaan, maar de hemelse stem weerklinkt door de eeuwen heen.
Tora is waarheid en waarheid is eeuwig. De stem van G.d zal altijd weerklinken.