Aan het begin van de parasha van deze week staat: (Wajikra 6:4) {HEBREW TEXT GETS MESSED UP}
וּפָשַׁט, אֶת-בְּגָדָיו, וְלָבַשׁ, בְּגָדִים אֲחֵרִים; וְהוֹצִיא אֶת-הַדֶּשֶׁן אֶל-מִחוּץ לַמַּחֲנֶה, אֶל-מָקוֹם טָהוֹר “Dan moet hij zijn kleding uitdoen en andere kleding aantrekken en de as naar de as hoop buiten het kamp brengen naar een reine plaats”.
Chazal, onze geleerden, leggen het volgende uit. Door het werk met as zou Aaron zijn kleding vies kunnen maken en moet hij zich dus voor deze taak omkleden.
Door dit voorbeeld leert de Tora ons enkele omgangsregels voor gebruik in het dagelijkse leven, zoals: het is voor een dienstbode niet gepast dezelfde kleding te dragen als hij of zij in de keuken staat te koken en dat dan de dienstbode wijn voor haar of zijn meester in diezelfde kleren inschenkt. (Rashi)
Hieruit kunnen wij het volgende afleiden. Als mensen naar ons toekomen met hun problemen moeten wij ons ook "omkleden". Wij zouden in de schoenen van een ander kunnen gaan staan en luisteren zonder direct een mening te vormen of te geven.
Dit betekent dat je moet proberen in de gedachten van een ander te kruipen en hun problemen vanuit hun perspectief probeert aan te horen. De meeste mensen zijn uiteindelijk alleen maar op zoek naar een luisterend oor en wat empathie.
Vervolgens leren wij hoe belangrijk de uitdrukking is: ‘zwijgen is goud.’
Als iemand zijn verhaal bij je kwijt wil, kijk hem aan en luister stilletjes. Je zult misschien wel merken dat geweldige oplossingen niet gewenst zijn en misschien zelfs wel overbodig zijn. Je medeleven kan problemen oplossen, je empathie kan angsten sussen, je stilte kan de storm in de geest kalmeren.
Zwijgen is zuiver goud.
Sommige mensen zijn net bulldozers. Zij gaan, staan, doen, rennen en ondernemen actie en lijken altijd het onmogelijke te bereiken.
Maar als er plotseling geen berg meer te beklimmen is, geen hindernis meer te nemen is, dan vallen ze in het niets. Routine is niet hun sterkste punt. Ze reageren op spanning, uitdaging, maar niet op het monotone, saaie en het dagelijkse.
De titel van de parasha is Tsav. Dat betekent ‘ gebied’.
G‑d vertelt aan Moshe wat hij aan de kohaniem (priesters) moet vertellen aangaande de wetten van het brandoffer in het Mishkan. Rashi legt uit dat het woord Tsav (waar anders spreek/ zeg wordt gebruikt), meestal wordt gebruikt voor opdrachten die een bepaald enthousiasme en passie vereisen. Dit zijn dingen die onmiddellijk door het nageslacht uitgevoerd moeten worden.
G‑d twijfelt toch niet aan de overgave en intensiteit van Aaron en zijn zonen aan G‑d? Er was toch geen twijfel dat ze iets anders zouden doen dan dat ze was opgedragen? Zij waren de heiligste en meest toegewijde mensen. Waarom staat er dan het woord tsav?
Rashi legt uit: het is niet alleen in het belang van nu maar de nadruk wordt ook gelegd op het feit dat deze dienst gedurende komende generaties op precies dezelfde wijze uitgevoerd moest worden.
Maar waarom heeft G‑d onze arbeid nodig?
Laten wij nou even eerlijk zijn. Hij kan het toch echt wel allemaal zelf doen?
De Talmoed vertelt een verhaal over Rabbi Chanina ben Dosa die een gigantisch grote steen zag, die hij cadeau wilde doen aan het Bet Hamikdash, de tempel.
De steen was te groot om door hem verschoven te worden, en hij had geen genoeg geld om mensen in te huren om hem te helpen.
In een visioen zei G‑d tegen hem. Duw het met je pink. Rabbi Chanina ben Dosa duwde de steen met zijn pink en hij zag engelen die hem hielpen die steen naar de tempel te brengen.
Wat wil dit verhaal ons duidelijk maken?
Vaak zien we onoverkomelijke uitdagingen ons pad kruisen. Bedenk dan dat G‑d alleen maar aan ons vraagt om met onze pink te duwen, te werken. We kunnen het onmogelijke doen, we hoeven alleen maar de “deur te openen” en ons best doen. Wanneer we dat doen, zullen we merken dat we zelfs wat voor onmogelijk wordt gehouden, toch gebeurt.
Met de hulp van G‑d, kunnen wij veel meer bereiken, dan in ons uppie.
Maar.. wij moeten wel de eerste stap zetten, ook al is het maar een kleine duw met onze pink, en met dat duwtje zal Hashem hulp en zegeningen in ons dagelijkse leven brengen.
Le’iloej nishmat Shimon Tovia ben Levi