De laatste is er veel discussie omtrent het onderwerp Brit Mila, de Joodse Traditie om jongens te besnijden. Waar gaat het eigenlijk om. Wat zijn de kernzaken? En wat is bijzaak?
Als het G‑d’s bedoeling is dat alle jongetjes besneden worden, waarom worden ze onbesneden geboren?
De wereld is door G‑d onvolmaakt geschapen. Aan ons, mensen, is de opdracht gegeven om het te perfectioneren. G‑d schept tarwe en de mens maakt daar brood van. De schepping heeft een wildernis voorgebracht, mensen hebben daar beschaving(en) van gemaakt. De ruwe grondstoffen worden ons aangereikt, verder zijn wij op onze vindingsrijkheid aangewezen om de wereld om ons heen te verbeteren. Dat is de symboliek van de Brit Mila, zowel letterlijk alsook figuurlijk. Letterlijk; dit is de ‘finishing touch’ waardoor ons lichaam voltooid wordt. Figuurlijk verwijst het naar instincten en neigingen waarmee wij geboren worden, hoe natuurlijk zij ook mogen zijn, dienen de neigingen verfijnd te worden. “Zo ben ik nou eenmaal” is geen excuus om zich te misdragen. Negatieve eigenschappen die in ons zitten, moeten wij verwijderen. Ook al blijken ze ‘aangeboren’ te zijn, hebben wij toch de mogelijkheid (en plicht) om ze ‘af te snijden’!
De ‘Brit’ is het teken van het Verbond met G‑d. Is het niet merkwaardig om voor een dergelijke teken te kiezen?
De Brit Mila dient inderdaad als een constante herinnering aan het verbond tussen G‑d en Zijn volk Jisrael, alsook van de opdracht dat ons meegegeven is. Het Jodendom is een nuchtere religie, het speelt zich af in het hier en nu. De hoogste ideaal is niet om zich af te zonderen en verheffen van het dagelijkse leven, om een excentriek spiritueel bestaan te leiden. Heiligheid en G‑ddelijkheid bereiken wij op de manier hoe wij eten, slapen, werken en zelfs voortplanten net zo veel als door te dawenen (bidden). G‑d is hier op aarde vindbaar, net zoveel (misschien wel meer) als in de hemelen. In dit licht is de keuze voor de Brit Mila als teken van de opdracht die ons, mensen, hier op aarde weggelegd is, niet verwonderlijk.
Waarom baby’s? Zou de symboliek niet beduidend en sterker zijn wanneer een volwassene er bewust voor kiest?
Het Verbond, dat door de Brit Mila weergegeven wordt, raakt ons wezenlijk bestaan. Of wij bewust geloven in G‑d, of niet. Of onze palpitatie nu harder klopt door de liefde voor G‑d, of niet. Diep in onze ziel kennen wij G‑d. De Brit Mila wordt uitgevoerd op een baby, die weliswaar geen kennis van zaken heeft, toch kent de baby al G‑d, omdat de ziel van de baby Hem kent. De Brit Mila belichaamt een verbondenheid dat dieper raakt dan ons bewustzijn.
Waarom juist op de achtste dag?
‘Zeven’ staat voor natuur, Zeven scheppingsdagen, zeven kleuren in de regenboog, zeven muzikale noten… ‘Acht’ overtreft ‘zeven’, dus wanneer wij het over acht hebben, hebben wij het over het bovennatuurlijke, het wonderbaarlijke. Het wezen van het joodse volk is een wonderlijke, onze geschiedenis in een natuurlijke onmogelijkheid. Gelijk bij de geboorte van een nieuwe schakel in dit wonderbaarlijke bestaan, wensen wij hem toe “verwacht wonderen!”
Als een Brit Mila zo wezenlijk is, hoe zit het dan met de meisjes?
Net hebben wij inderdaad enkele punten toegelicht over de grote verdiensten van de Brit Mila. Maar per slot van rekening is het toch een teken van zwakte. Als gevolg van onze vereenzelviging met het materialisme is het noodzakelijk om consequent en permanent herinneringen in te bouwen dat wij ook een spirituele kant hebben. Een vrouw is, over het algemeen, van natuur meer gevoelig voor heiligheid en spiritualiteit. (Niet waar?) Voor meisjes is de verbondenheid met hun ziel, en dus met G‑d, veel meer vanzelfsprekend, zonder in te moeten grijpen.
Trouwens, deze gedachte is niet door een knappe woordvoerder bedacht als reactie op de opkomst van het moderne feminisme, dit hebben Joodse mystici duizenden jaren terug vastgesteld.
(met dank aan Rabbi A. Moss)